روز اول كه اين وبلاگ رو راه انداختم حدس ميزدم كه خيلي ها برام حرف بزنن و نظري بدن ، اما بجز چند نفراز دوستان خوبم كسي كامنت نگذاشت ، بعضيا هم گفتند دلمون ميگيره و نميتونيم كامنت بذاريم ..... گذشته از اينكه به چه دليل نظري داده نميشه ، بدليل اينكه تو اين وبلاگ حسابي تنها شدم ، يك تصميم گرفتم :
اول اينكه : تا 10 روز ديگه منتظر نطراتتون ميمونم .. حتي اگه هيچ چيزي ننويسيد و خالي ارسال كنيد( كسي مجبور نيست نظر بده و همينكه ميخونيد ممنونم ولي ميخوام بدونم آمار خواننده هام چند نفرن )
بعد از اين مدت اگر كسي ما رو تحويل گرفت كه ادامه ميدم اما اگر اينطور نشد .... يك وبلاگ ديگه درست ميكنم و حرفامو اونجا ميزنم ... تنهايي !!!!
skip to main |
skip to sidebar
پستها
۳ نظر:
مهرزاد عزيزم!
فكركنم تاهمينجا بازخورد خوبي گرفتي!
يعني بايدمتوجه بشي كه بشر موجوديه كه فقط شاديهايش را تقسيم ميكنه و غم قابل تقسيم كردن نيست!
شايد كساني باشندكه خودشون بياييند و در غم آدمي شريك بشوندولي نميتواني انتظار داشته باشي خودت ديگران را به اين كار ترغيب كني!!
به هر تقدير زندگي بخشهاي زيباتري هم داره،به دنبال آنها باش و نااميد نشو...
mehrzad jan
man har ruz weblogeto mikhunam.nazar nadadan dalil bar bitafavoti nist.be omide ruzhaye behtar
سلام عزيزم .... باور كن هر وقت بيام نت , وبلاگتو چك ميكنم ... اما هميشه دنبال يه حرف تازه ... يه جمله ي كامل و خوبم كه واست بنويسم ... كه يه ذره ي اپسيلوني از بار سنگين سنگين دلتو كم كنم ... نميدونم چي بگم .... اما دوست دارم حرفاتو بشنوم .... ميدونم من كوچيكتر از اونم كه واسم درد دل كني .... پس حرفاتو اينجا ميخوانم چند دور .... ادامه بده لطفا
ارسال یک نظر